Tomasz Wójtowicz

ur. 1953 w Lublinie

W latach 70. jeden z najlepszych siatkarzy na świecie. Zawodnik kompletny, praktycznie bez słabych punktów. Jedna z najjaśniejszych gwiazd „złotej drużyny” Huberta Wagnera. Właśnie z nią zdobył złoty medal mistrzostw świata w Meksyku (1974) i na olimpiadzie w Montrealu (1976) – tego sukcesu do dziś nie udało się powtórzyć. Wywalczył także z reprezentacją 4 srebrne medale w mistrzostwach Europy.

Pierwszym nauczycielem i trenerem Wójtowicza – podobno bardzo surowym – był jego ojciec. Grał z nim i bratem w Avii Świdnik (tworzyli „klan Wójtowiczów”). W kadrze narodowej juniorów Tomasz razem z drużyną sięgnął m.in. po tytuł wicemistrzów Europy juniorów w Hiszpanii (1971) i brązowy medal ME w holenderskim Voorburgu (1973).

W 1973 r. siatkarz trafił do kadry narodowej seniorów prowadzonej przez Huberta Jerzego Wagnera. Rok później, jako 21-latek, był już mistrzem świata. Polacy wygrali dość nieoczekiwanie, stając się sensacją tego turnieju. Według znawców dyscypliny to właśnie Wójtowicz, jako pierwszy zawodnik na świecie, zaczął atakować z drugiej linii. Miał dobre warunki fizyczne, był bardzo uzdolniony, a także odporny psychicznie („nerwy ze stali” – potwierdzali koledzy). Wagner wysoko cenił jego umiejętności. Młody zawodnik potrafił wzbudzać w przeciwnikach strach. Jego kolega z boiska Ryszard Bosek wspomina, że do dziś nie widział gracza, który dorównałby Wójtowiczowi. Budził respekt nawet w ofensywnie grających Rosjanach, hegemonach ówczesnej siatkówki.

W 1976 r. „złota drużyna” Wagnera z Wójtowiczem w składzie ruszyła na IO do Montrealu. Tym razem presja na wygraną była większa, bo Polacy bronili tytułu. Udało się, chociaż kilka meczów miało niezwykle dramatyczny przebieg. W każdym rozegrano 5 setów: z Koreą, Kubą (podobno to najdramatyczniejszy mecz w historii polskiej siatkówki; w 5. secie Kuba miała piłkę meczową przy stanie 14:11, a jednak przegrała), Japonią i w końcu ZSRR – o złoto. Niebywałe opanowanie i koncentracja polskich siatkarzy, w tym Wójtowicza, pozwoliły im pokonać olbrzymią presję. Wygrali. Rosjanie zostali pokonani kolejny raz, a po tym meczu ich trener Jurij Czesnokow zrezygnował z prowadzenia kadry.

Wójtowicz ma na swoim koncie również 4 srebrne medale ME (1975, 1977, 1979, 1983). Na początku lat 80. był ponadto mistrzem i wicemistrzem Polski z Legią Warszawa.

W 1983 r. wyjechał do Włoch, gdzie grał m.in. w Santalu Parma (wywalczył z tym klubem m.in. Puchar Europy).

Sportowiec jest dwukrotnym zdobywcą tytułu Siatkarz Roku „Przeglądu Sportowego” i jednym z najbardziej znanych polskich siatkarzy za granicą. Dostał m.in. nominację na najlepszego siatkarza XX w. na świecie w plebiscycie Międzynarodowej Federacji Piłki Siatkowej (FIVB); ostatecznie wybrano Amerykanina Karcha Kiraly’ego. Jako pierwszy Polak Wójtowicz był nominowany do amerykańskiej siatkarskiej Hall of Fame (Galerii Sławy). Został też dwukrotnie odznaczony złotym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe.


Ministerstwo

Projekt współfinansowany ze środków Ministerstwa Sportu i Turystyki

KGHM

Partner projektu

Instytut Łukasiewicza

Realizator